| |
 |
Fin de siècle
Persoonlijk
|
01 Oktober 2011 | 00:27:22
|
(1 october 2011)
en dat was het dan....
Vereeuwigd door Seco
|
|
|
|
|
Baarden
Radio/Kink FM
|
30 Juni 2011 | 17:29:20
|
(30 juni 2011)
In november 2010 heb ik voor het laatst een concert bezocht. Dat is een krankzinnig lange tijd geleden. Een grijs half jaar met zwarte vlekken is voorbij gegaan. Mijn sentimentele kant vindt het symbolisch die periode met Eels af te sluiten. Troostende liederen met een rouwrandje. Vanavond een concert, morgen een begrafenis, boeken toe, overmorgen een schone lei.
Twee jaar geleden zag ik de baardmansen van Sunn O))) in een Rotterdamse kerk. Na afloop brak een apocalyptisch onweer los. Zoals het eigenlijk hoort. Overal is symboliek te vinden. Als je zoekt, zie je tekens, boodschappen, formules. Als je geestelijk doordraait, trouwens ook. “Toeval bestaat niet,” roepen ze dan. Of: “Het is een complot. Allemaal!”
Op weg naar Eels raak ik wederom verzeild in een hels onweer. Everett en zijn begeleidingsband zijn sinds enige tijd getooid met imposante baarden. Ik vermoed bijna een oorzakelijk verband tussen de hoeveelheid haar aan de kin van een muzikant en het humeur van de weergoden. Nog een geluk dat ik geen liefhebber ben van ZZ Top.
Een dag later lig ik op de bank, gedachten uitgeschakeld, het recente verleden afgesloten, klaar voor een nieuwe start. Alles komt altijd goed, want ik heb het geluk aan mijn kont hangen. Om 20.50u komt het bericht binnen dat KinK FM per 1 october ophoudt te bestaan. KinK FM, al bijna 16 jaar een onmisbare factor in mijn leven en denken. Met Grol in mijn gedachten, ontsteek ik een kaars en vul een kelk. De verleiding is erg groot op de bank te blijven liggen.
Twee minuten later ligt Atari Teenage Riot in de cd speler. What we gonna go for? Revolution Action! De barricaden op! Voorwaarts! Alec Empire heeft geen baard, zelfs geen borsthaar.
Vereeuwigd door Seco
|
|
|
|
Vengo, Vedo, Vino
Eten en drinken/Wijn
|
14 Juni 2011 | 21:35:01
|
(14 juni 2011)
‘Gemiddeld staat een consument vijf minuten voor een wijnschap in de supermarkt.’ Ik lees het even hardop voor, want geloven doe ik het anders niet. Hoe zou zo’n onderzoek zijn uitgevoerd? Is een proefpersoon een supermarkt ingestuurd? Hij zal zich sociaal wenselijk gedragen en daarom bovenmatig veel aandacht hebben voor fair trade producten en de Vrij Nederland. Om te laten zien dat hij niet van de straat is, staat hij wrijvend aan zijn kin lange tijd bij de wijnafdeling. Als een willekeurige bezoeker gekozen is, wordt die dan gevolgd door een camera? Dat zou dan een schending op de privacy zijn. Het is te gevaarlijk hem te laten observeren door een werkstudente. De supermarkt is namelijk de uitgelezen plek om een date te regelen. Zodra de bezoeker de werkstudente in de smiezen heeft, zal hij eerst naar het vleesvak gaan, daarna, slinks oogcontact makend, naar de groenteafdeling om de meloenen te betasten en uiteindelijk naar het wijnschap. Vervolgens vraagt hij de werkstudente welke wijn ze lekker vindt. Ze lacht schaapachtig, want ze mag niet participeren aan het onderzoek. Uiteindelijk kiest hij willekeurig drie flessen. “Ik schrijf zo direct mijn telefoonnummer op de kassabon.... voor als je vanavond wijn wilt proeven... en iets zouts...” Mocht het een werkstudent zijn die een bezoekster van een supermarkt observeert, zal hij snel worden aangeklaagd wegens stalking.
Ik vind vijf minuten erg lang. In vijf minuten kun je heel veel doen. In 5 Minutes Alone brult zanger Phil Anselmo hoe hij een onruststoker in deze tijdspanne in elkaar zou slaan. In 5 Minutes After I Die beschrijft Blackhouse de start van het hiernamaals. Vijf minuten die als een eeuwigheid voelen. Elke peuk schijnt vijf minuten van mijn leven te kosten. Jaarlijks bekort ik dus mijn leven met tien dagen. Omdraaien kan ook: in ieder geval tien dagen per jaar ben ik gelukkig. Er zijn hele volksstammen die dit niet kunnen zeggen. Het komt wel eens voor dat ik vijf minuten lang verdwaasd voor een schap sta. Maar dat komt omdat Albert Heijn in haar handelsoorlog met fabrikanten weer een product uit het assortiment heeft gehaald (ik noem Croky Chips, Smuldier, Bona, voorverpakte plakjes cheddar). Iemand die vijf minuten voor een wijnschap staat, heeft etalagebenen of is geestelijk heel ver weg.
Toegegeven, het probleem is dat het wijnschap in de supermarkt enorm is. De mens heeft immer moeite gehad met keuzes maken. Daarnaast laat hij zich misleiden door wijnschrijvers die denken zich te kunnen meten met Lucebert, Kopland of Gerhardt. ‘Smaakt als een donkere fluwelen grand foulard’, ‘prikkelt de tong zoals een processierups een eik’ en meer van dat metaforisch gewauwel ontsproten aan het benevelde brein van een recensent die zijn wijn doorslikt in plaats uitspuugt (hee, en geef hem eens ongelijk). Het kiezen van wijn is doodeenvoudig. Beperk je allereerst tot wijnen in de prijsklasse vier en vijf euro. Rosé is slechts voor nuffige Viva-dames die op een terras hun avonturen in schoenenwinkels bespreken. Iemand die rosé drinkt, is niet serieus te nemen. Witte wijn heeft een pissige afdronk, maar moet soms noodgedwongen worden gedronken om de partner te plezieren. Witte wijn is vooral een investering in je relatie. Kies niet voor de zoete variant, zoals Chardonnay. Zoet is voor meisjes die nog aan lolly's likken. Het wijnschap staat vol Chardonnay, dus that narrows it down tot een paar droge witte wijnen. Mensen met smaak en verstand drinken rode wijn. Met een Merlot zit je altijd gebeiteld. De gevorderde wijndrinker kiest verschillende Merlots. Neem thuis van elke fles twee glazen (niet op dezelfde dag) en kijk daarna in de spiegel hoe paars je tong is. De Merlot waar bij de tong het minst verkleurt, is de beste.
Ik heb jou nu tijd bespaard. Jouw volgende opdracht is bedenken waarom je vijf minuten hebt vrijgemaakt om dit bovenstaande stuk te lezen. Dit moet voor jou toch gesneden koek zijn, want anders beland je niet op deze site? Ik had jou echt iets intelligenter ingeschat...
Vereeuwigd door Seco
|
|
|
|
CIOEM
Financieel
|
24 Mei 2011 | 22:23:55
|
(24 mei 2011)
Griekenland is bijna failliet. Spanje, Ierland en Portugal zouden volgen. De euro verliest zijn waarde, waardoor wij noeste hardwerkende Hollanders uiteindelijk ook de klos te zijn. Ik heb begrepen dat dit heel erg is.
Als geld zijn waarde verliest, valt de vraag weg. Als er geen vraag is, kunnen producenten het aanbod niet meer kwijt. Producten worden afgeprijsd om voorraden te verminderen. Als producenten grondstoffen niet meer kunnen betalen, kan bijvoorbeeld het Midden Oosten zijn olie niet meer kwijt. Omdat ook Arabieren aan plastic flesjes water willen blijven lurken en in hun four-wheel drive rondscheuren, zal er toch olie moeten worden omhoog gepompt. Olie zal dus tegen dumpprijzen verkocht worden. Een dumpprijs die geen dumpprijs meer is, vanwege de geldontwaarding. Kortom, als een munteenheid minder waard wordt, daalt op termijn de prijs van een product, waardoor uiteindelijk alles weer rechtgetrokken wordt. Daarnaast, als de euro inklapt, sleuren we China en de VS mee in onze val. Iedereen heeft schulden bij elkaar. Iedereen heeft dan bijna niets, maar bijna niets kan relatief weer heel veel zijn. De economie is zelfregulerend. Waar maakt iedereen zich toch druk over?
Simpel: het ware probleem is dat niemand een jaartje geen loonsverhoging wil accepteren, of erger, instemt met loonsverlaging. Op dit moment houden mensen om mij heen nauwlettend hun bankrekening in de gaten. Een dezer dagen wordt namelijk het vakantieloon gestort. Kunnen ze weer gaten dichten. Deze mensen hebben een modaal inkomen. Ik kan niet verklaren hoe het ze dan niet lukt om niet met hun geld uit te komen. Als iedereen zich aan mijn ascetisch bestedingspatroon houdt, is er niets aan de hand. Koop pas een apparaat als het oude apparaat stuk is, kook eten in plaats van het te laten bezorgen of af te halen. Neem geen vrienden, lees een boek.
Het is niet toevallig dat die impotente Amerikaanse bijbelrukker de afgelopen week zoveel aandacht kreeg. De wereld zou op 21 mei ten onder gaan aan aardbevingen. Ongelovigen worden vijf maanden aan helse pijnen blootgesteld om uiteindelijk in october definitief in het hellevuur te belanden. Inderdaad geen prettige gedachte. Maar nog gruwelijker was dat de Apocalyps zou plaatsvinden voordat het vakantiegeld binnen kwam. Het is jammer dat geldverkwisters niet enorm afgestraft worden. Zoals mensen die de afgelopen twee decennia een huis kochten met geleend geld, of idioten die het volkomen logisch vinden om maandelijks 50 euro aan abonnementskosten te betalen, zodat ze de hele dag op hun smartphone Facebook kunnen bijhouden. Babyboomers die door regels die ze zelf gemaakt hebben, tien jaar eerder met pensioen kunnen. Overheden die niet beseffen dat een miljard een tamelijk abstract getal is en daarom kwistig met geld strooien. Zo leren we nooit verantwoord met geld om te gaan.
Wellicht heb ik ergens een afslag gemist. Een half leven geleden haalde ik gemiddeld een 4,8 voor mijn eindexamen Economie I. Nog regelmatig schrik ik wakker met Y=C+I+O+E-M in mijn hoofd. Macro-economie is misschien niet mijn sterkste kant. Ik ga mijn geld tellen om weer in slaap te komen. Duizend, tweeduizend, drieduizend...
Vereeuwigd door Seco
|
|
|
|
PVM
Maatschappij/Marteling
|
01 Maart 2011 | 23:02:56
|
|
(1 maart 2011)
In de pauze loop ik regelmatig langs het Roeterseiland, de plek waar ik tien jaar geleden studeerde (of beter gezegd, ik kwam er een keer in de week mijn mail checken). Voor de universiteitsgebouwen staan mannen uit onze voormalige koloniën in gele overalls. In weer en wind staan ze daar vooral niets te doen. Het lijkt een uitermate rustgevend baantje, maar de verveling moet dodelijk zijn. De passerende kortgerokte studentes zijn een schamele fooi. Het moet net zo saai zijn als het werk van een beveiliger of suppoost. Eerst dacht ik dat ze verkeersregelaars waren die het bouwverkeer in goede banen moesten leiden. Later ontdekte ik dat ze belast waren met de overvolle fietsenstallingen. Als zo’n met gel besmeurde student zijn fiets ergens kwijt wil, loopt een mannetje naar hem toe. Hij wijst hem een nog lege plek tussen de opoefiets en een roestbrik in. Nu weet ik uit mijn studententijd dat onder het Roeterseiland een fietsenstalling is. Dat ding stond bijna altijd leeg, werd slechts gebruikt door docenten op geitenwollen sokken. Hetzelfde zie je op het Leidseplein. Bezoekers van bioscopen, clubs en andere uitgaansfuiken willen per se hun fiets of scooter zo dicht mogelijk bij de entree parkeren. Terwijl onder Paradiso een lege ondergrondse fietsenstalling is en tweehonderd meter verderop een plein vol niet-gebruikte nietjes. Maar een fietsenstalling is voor mietjes en tweehonderd meter is natuurlijk erg ver lopen. Zeker op je naaldhakjes en in je korte dunne jurkje. Mensen zijn dom. De fietsenrekcoördinator heeft aan hen zijn baantje te danken.
Domheid is de kurk waar de economie op drijft. Redelijke kans dat jij een product of dienst levert, bestemd voor mensen die dom zijn (geweest). Mensen die een hypotheek hebben afgesloten (bank) en die nu niet meer kunnen betalen (deurwaarder). Mensen die kinderen nemen (verloskundige) en ontdekken dat ze daar eigenlijk geen tijd voor hebben (kinderopvang, zedenpolitie, psycholoog). Mensen die een auto kopen (Volkswagendealer) en klagen over de benzineprijs (overheid). Mensen die snacken (MacDonalds) en nu kampen met overgewicht (dokter, begrafenisondernemer). Mensen die een verzekering afsluiten (tussenpersoon) en daarmee hun angst wegkopen (verzekeringsmaatschappij). Mensen die een huis kopen (makelaar) in een nieuwbouwwijk (gemeente, vastgoed projectontwikkelaar) en nu willen ontsnappen aan de beklemmende saaiheid van een woonerf (au pair voor de vader des huizes, tennisleraar voor de moeder des huizes, jeugdcriminelen). Mensen die een huis huren (woningbouwcorporatie) en klagen over slecht onderhoud (woningbouwcorporatie). Mensen die fors willen betalen voor een stukje beleving (Coffee Company, Starbucks), omdat ze die Sensoa-bagger thuis niet lusten (Philips). Mensen die hun privé-gegevens openbaren op sociale netwerken (Facebook Inc, Hyves BV) en gek worden van de spam in hun mailbox (Nigerianen). Mensen die door middel van het betalen van belasting andere mensen aan het werk zetten, die op hun beurt subsidies geven en fiscale aftrekposten bedenken om mensen die belasting betalen zo veel mogelijk te ontzien.
In mijn rechteroor fluistert Boyd Rice: “Where's Genghis Kahn when you need him?” Waarom kan ik morgen eigenlijk niet op de Partij voor Mongolen stemmen?
Vereeuwigd door Seco
|
|
|
|
Onderhond
Dieren/Honden
|
15 Januari 2011 | 21:13:15
|
(15 januari 2011)
Dat ik bovenbuikgevoelens heb, is me vorige week weer duidelijk geworden. Na een copieuze maaltijd gelardeerd met een snufje salmonella, pendelde ik ‘s nachts tussen bed en wc. Persoonlijk hoogtepunt (velen zouden spreken van een dieptepunt, maar bij mij overheerste toch de trots dat ik dit klaarspeelde) was toen ik over mijn diarree heen kotste. Een zeldzaam moment waarop ik wenste dat ik een mobiele telefoon met camera bezat. Onderbuikgevoelens zijn mij vreemd. Ik woon in de grachtengordel, stemde jarenlang GroenLinks, weet het beter dan het volk en houd van highbrow culture. Als tolerante man bezit ik geen primitieve oergevoelens. Tot dat Cesar Millan, een Mexicaan die zich dog whisperer noemt, mijn pad kruiste. Mijn onderbuik speelde opeens op. En dat voelt best goed, want ik mag nu echt ongegeneerd vloeken en tieren. En het fijne van een onderbuik is, dat je de discriminerende troef mag uitspelen.
Er moet veel gebeuren om me echt woedend te krijgen. Vorig jaar draaide mijn vriendin een album van Soft Machine. Dat zou goed zijn voor mijn muzikale verbreding. Bovendien heeft Robert Wyatt één van de mooiste en karakteristiekste stemmen in de wereld. Maar wat een zenuwenmuziek, zeg! Als ik een bord in mijn handen had, had ik het door het raam gegooid. Nerveus gepriegel, irritant geneuzel en het jazzspook dat om de hoek staat. Toen kant A eindelijk was afgelopen, dreigde ik een cd van Duran Duran op te zetten, als ze me ook zou martelen met kant B. Mokkend propte ze de plaat weer in de hoes.
Cesar Millan bezorgt me soortgelijke woedeaanvallen. Elke vrijdagavond heeft die wandelende taco een twee uur durend programma op National Geographic. Mijn vriendin kijkt altijd. Dreigen helpt in dit geval niet. We hebben namelijk een hond en vriendinlief is er van overtuigd dat de wijsheden die Millan uitkraamt nuttig kunnen zijn. Millan heeft drie stopwoorden: calm-assertive, calm-aggressive en calm-submissive. Op basis daarvan weet hij een heel imperium op te bouwen. Van dvd’s tot hondenbrokken, van T-shirts tot seminars voor het bedrijfsleven. Dan kan namelijk een manager ook leren hoe hij als een echte pack leader zijn roedel op commando bevelen kan laten opvolgen. Neus, ogen, oren, zo win je volgens hem het vertrouwen van een hond. Zak, maag, nek: met drie welgemikte slagen zou ik Millan op de grond willen krijgen. Eens kijken of hij dan ook onderdanig wordt. Cesar Millan, met zijn volgespoten Botoxkop en tandpasta-glimlach. Het enige wat nog mist is een tandenstoker in zijn mond. Opvallend trouwens dat die vent niet zweet. Echt, voor geen cent te vertrouwen.
Hij maakt blanke hondenliefhebsters gek. Wat zien vrouwen toch in hem? Dezelfde vraag die vroeger oprees bij het onverklaarbare succes van Julio Iglesias. Waarom toch? Is het die soft-focus herinnering aan hun vakantieliefde van twintig jaar terug? Zonnige stranden, goedkope complimentjes, mysterieuze ogen en een glas tequila teveel? Toegegeven, het zou Millan waarschijnlijk ook lukken om met zijn aalgladde charmes tweedehandsauto’s tegen topprijzen te verkopen aan gringo’s. “Ties ies werrry nice cahr, senor! Lot of ladies wiel like it, my wrend!” Dat vervelende Mexicaanse accentje waarmee zijn Engels doorspekt is. Nare, nare dwerg. Mexicanen zijn de Brabanders van Noord-Amerika. Door dat rare accentje komen ze dommig, simpel over. Maar het is zo effectief. Domme mensen wekken nu eenmaal sympathie.
Elk vrijdagavond komt die engerd mijn huis terroriseren. Je reinste huisvredebreuk. Ik zou me terug kunnen trekken in de slaapkamer. Maar kom op, ik laat me niet het bed injagen door de eerste de beste Mexicaanse griep! Het is die omhooggevallen chihuahua gelukt om in mei twee keer de Bierhal uit te verkopen. In totaal dus 11.000 soppende vrouwen die zich helemaal zullen overgeven (hee, ik moet weer kosten) aan een kleffe burrito die een poedel leert lopen in een tredmolen. Ik heb wel eens vaker een kruistocht opgezet. Een legendarische mislukking was het demoniseren van Reneetje Froger, want ondanks mijn tirades heeft dat wandelde pakje Croma het vorig jaar zelfs weten te schoppen tot ereburger van Amsterdam. Reneetje uitschakelen was in theorie nog makkelijk. Millan zet zich in voor hondjes. Het is onbegonnen werk het volk op te hitsen tegen een dierenliefhebber. Calm-assertive, calm-aggressive en calm-submissive. Als ik iets niet van Millan word, is het kalm. Was mijn vriendin maar een echte pack leader. Dan zou ik haar roedel zijn en ik me op haar commando onderwerpen aan Millan.
Vereeuwigd door Seco
|
|
|
|
Tucht
Maatschappij/Misbruik-en-incest
|
14 December 2010 | 22:14:56
|
Tucht
(14 december 2010)
Alweer een reden om geen televisie te kijken. Deze week wordt in elk programma de ontuchtzaak op kinderdagverblijven in Amsterdam van alle mogelijke kanten belicht. Goed voor de kijkcijfers, goed voor de portemonnee van ingevlogen pseudo-deskundigen, goed voor het Oranjegevoel, want even voelen we ons weer één. De heersende mening is dat het vies is kleine kinderen die niet van jou zijn uit te kleden en daar foto’s van te maken. “Als mijn vriend die viezerik zou tegenkomen, had ie zijn bek helemaal verbouwd!” hoorde ik iemand zeggen. Fout. Hoogstwaarschijnlijk durft die vriend geen geweld uit te oefenen. Bang dat zijn overhemd vies wordt, bang dat die viezerik terugslaat, bang voor nachtmerries. Die vriend is ook maar een normaal mens. Tussen zeggen en doen zit een enorme kloof, die slechts weinigen durven te nemen. Het grappige is dat vandaag iedereen de ontuchtzaak heel erg vindt, maar morgen weer vergeten is omdat er een ander hijgerig nieuwtje is.
Het hele fenomeen porno boeit me niet. Ik vind naakte mensen namelijk een beetje vies. Een goedgevulde BH doet me meer dan twee cirkelvormige vetuitstulpingen. Kinderporno wordt erg overschat. De kans dat jouw kind onzedelijk betast wordt, lijkt me kleiner dan dat het onder een auto komt. Maar er zijn nog steeds geen brandstapels waarop automobilisten ritueel verbrand worden. Het is zelfs zo dat veel ouders wiens kinderen door een auto betast zijn, zelf ook een auto hebben! Okee, ik heb een bloedhekel aan kinderen. Als iemand ‘kind’ zegt, roep ik ‘kolenmijnen’. Emotioneel gezien ben ik dus niet echt betrokken. Ik maak me bijvoorbeeld eerder druk om die Jordaanporno hier in de stad. Vorige maand hebben ze een standbeeld van de ouders van Reneetje Froger zo maar in het openbaar op een plein geplaatst. Dat vind ik nou vunzig, onethisch, niet thuishorend in een moderne beschaafde samenleving.
Wie het hardst roept is vaak zelf schuldig. Ik verdenk veel mensen er van dat ze liefst alle details van die ontuchtzaak willen weten. Er zijn dus foto’s gemaakt, maar waarvan? En heeft die viezerik ook met een stokjes in allerlei gaatjes geroerd? En wat zat er aan het stokje toen het uit het gaatje kwam? Stonk het misschien een beetje? Die hoge kijkcijfers zijn er mede, omdat de kijkers hopen dat er foto’s of zelfs filmpjes ontdekt zijn, en dat die, met uiteraard balkjes op de strategische plekjes, vertoond worden. Heerlijk om je over op te winden, terwijl je net een knakworstje wegslikt. Het is hartstikke fijn als iemand anders jouw geheime fantasieën uitvoert. Die viezerik is het gelukt om zijn dromen waar te maken. Eigenlijk is dat heel moedig. Want wat waren jouw dromen vroeger? Toch vast niet dat je de hele dag hard werkt op een kantoor en dat je bij thuiskomst de lampjes van de kerstboom aandoet? Dat je met een kopje Sensoa binnen handbereik constant de nieuwspagina van Telegraaf.nl ververst en onder de naam Boze Willem in het reactiescherm de doodstraf eist? Jouw enige droom nu is dat je het winnende lot van de Oudejaarsloterij hebt. Dan zou je die kerstboom in de hol van jouw wijf parkeren en direct een enkeltje Thailand boeken ter verwezenlijking van al jouw grote en kleine fantasieën. Geef het maar toe, die morele verontwaardiging is schijn. Wees gewoon eerlijk en reken na afloop netjes af.
En mijn droom? Ik zou het fijn vinden om bij iedereen die nog nooit een chronicle van mij gelezen heeft de ogen uit te steken en dan vervolgens die mensen elektrocuteren. Gezien de bezoekersaantallen van mijn weblog zal Nederland uitgestorven zijn, als mijn droom is verwezenlijkt. Maar ik ben net zo’n lafaard als jij. Nooit zal ik een mes in iemand durven steken, nooit zal ik de schakelaar van de elektrische stoel durven omzetten. Laat ik maar een reëel doel stellen: het opblazen van het standbeeld van de familie Froger.
Vereeuwigd door Seco
|
|
|
|
The Swans
Muziek/Concert
|
25 November 2010 | 23:45:24
|
The Swans
(Tivoli / De Helling, 24 november 2010)
Wederom snak ik naar het opheffen van het rookverbod. Niet alleen om de shoarma-schetenlucht van diegene voor mij te verdrijven. Een peuk is een rustmoment. Een paar minuten om proberen te beseffen wat je de afgelopen anderhalf uur ondergaan hebt. Blik fixeren op niets, maar tegelijkertijd de gezichten van andere concertgangers scannen. Proberen hun gedachten te lezen en, indien nodig, als een slang jouw emoties in hun lichaam pompen. De peuk onder de hak van mijn rechterkist verpulveren en ontdekken dat de zaal bijna is leeggestroomd. Kapotte plastic bekers als stille getuigen.
Ik draag geen verleden met me mee. Sterker nog, de Swans-albums die ik ter voorbereiding beluisterd heb, trek ik niet helemaal. Zelfs voor mij is dit te zware kost. Een collega van mij heeft The Swans in de jaren ’80 gezien. Ze speelden toen letterlijk zalen leeg. Inktzwarte muziek op oorverdovend volume. Die collega heeft The Swans heel hoog zitten en durft daarom niet zijn herinneringen te vertroebelen door een reünie. Hij begrijpt het. In principe moet je een band maar één keer bekijken. Een tweede of derde keer zal bijna altijd tegenvallen. Het is een oude wijsheid, maar zo moeilijk om je daaraan te houden. De afgelopen maanden had ik een weerzien met de Neubauten en Killing Joke. Had ik niet moeten doen.
Bij de garderobe vraagt de dame of ik oordopjes belief. “Ik ben wel wat gewend,” zeg ik glimlachend. Ministry en Sunn O))) hebben oorlogswonden op mijn trommelvliezen achtergelaten. Het concert begint met een lage bastoon, terwijl op de achtergrond een dode country-knakker tokkelt. Met geruime tussenpozen komen The Swans een voor een het podium op. Eerst Puleo die op een xylofoon begint te rammelen, daarna Thor Harris, die op een klokkenspel slaat. Wat zou het mooi zijn als The Swans een openluchtconcert hadden gegeven met Harris in de Domtoren. Hij zou daar gezien zijn uiterlijk op zijn plaats zijn. Eerst denk ik dat hij uit Spinal Tap afkomstig is, vervolgens krijg ik associaties met Terry Gilliam en Eddie, de mascotte van Iron Maiden. Maar als Hunchback van The Dom? Ja, ik heb daar wel een beeld bij. Vervolgens zie ik even niets, omdat iedereen om me heen de handen uit de zakken heeft gehaald om de oordoppen op de juiste plek te bevestigen. Cristoph Hahn heeft namelijk plaatsgenomen achter zijn lapsteel-gitaar en is verantwoordelijk voor ijzingwekkende tonen.
Dit bijna sacrale overrompelde begin sleurt me terug naar het optreden van Coil in 2001, het mooiste concert dat ik in mijn leven heb mogen ondergaan. (Overigens, een paar uur later lees ik op internet dat vandaag de andere helft van Coil overleden is. Ik ben die macabere toevalligheden dit jaar intussen echt helemaal zat.) Gedurende het concert trek ik nog meer dwarsverbanden. Het bouwen van laag over laag doet denken aan Godspeed! You Black Emperor. Tegelijkertijd worden klanken lang opgerekt, het handelsmerk van de drone-monniken van Sunn O))). Logisch dat Sunn en Swans volgend jaar op het Roadburnfestival staan. Op het industriële geluid zwaait mijn hoofd loom heen-en-weer. Ja, het concert is behoorlijk hard. Juist daarom is het opvallend dat de monotone klaagzang van Michael Gira met gemak er bovenuit weet te komen. Zijn stem geeft het concert net dat beetje extra, wat de avond eigenlijk niet eens nodig heeft. We staan namelijk al op de rand van een afgrond, turend in de zwarte leegte onder ons. Ik houd me nooit bezig met teksten, maar als ik daar vanavond moeite voor zou hebben gedaan, had ik die fatale stap genomen.
Alles lijkt perfect deze avond. Het begon met met een blunder, toen bleek dat ik voor de verkeerde zaal stond. Het optreden was niet in Tivoli, doch in De Helling. Op weg daar naartoe passeerde ik het huis van een kennis uit het verleden. Ik belde aan, want ik doe niet aan voorprogramma’s. Met een kop hete noise-bosthee bespraken we een half uur lang het heden. Daarna een pelgrimstocht door een donker door God verlaten Utrecht, op zoek naar het bedrijventerrein waar De Helling verstopt zit. Het weerzien na ruim een jaar met mijn oude vriend en Gira-fanteraan Oom Sem, die ik trof terwijl we beiden ons gulp open hadden. Hij voerde me wijn tot ik kramp in mijn armen kreeg van het vasthouden van de glazen. Bij de merchandise-stand lag onder meer een solo-plaat van Gira: Songs For A Dog. Thuisgekomen loopt Bruseghin naar me toe. Terwijl de plaat draait, krult ze zich om mijn voeten heen en valt in slaap. Alles, echt alles klopt.
Vereeuwigd door Seco
|
|
|
|
Tweestaartjesdag
Feestdagen
|
01 Augustus 2010 | 00:02:58
|
Tweestaartjesdag
(1 augustus 2010)
Ik geef toe, het is een beetje laat om vandaag uit te roepen tot (inter)nationale feestdag. De kans dat de komende vierentwintig uur dit lovenswaardige initiatief wereldwijd wordt opgepikt is niet groot. Maar het kan geen kwaad om bij deze 1 augustus 2010 tot een ankermoment in de geschiedenis te maken. Eén dag in het jaar waarop alle volkeren even één zijn. Volgend jaar zal deze dag hopelijk zoveel navolging hebben, dat de commercie zich niet kan veroorloven die dag zo maar te laten passeren. Saamhorigheid, vreugde en geluk jagen de kooplust aan. Overal op de wereld blije mensen, de kanonnon zullen een dag zwijgen. Hee, eigenlijk zal ik helemaal niet verbaasd zijn, als ik over een paar decennia de Nobelprijs voor de Vrede krijg uitgereikt.
 
Twee staartjes, wapperend in de wind. Ze kirren: “Kijk mij eens! Volg me! Huppel achter me aan!” Twee staartjes liegen nooit. Een gezicht van een vrouw kan een afknapper zijn. Maar hoe lelijk, oud, getekend ze ook is, van achteren merk je er niets van. Dan zie je alleen die twee staartjes, die je bij de keel willen grijpen, jouw de adem ontnemen, je doen wegzweven op een roze wolk. Bij deze roep ik kaalheid bij vrouwen op leeftijd, uit tot volksvijand numero uno. Niets is zo naar als in de rij bij de kassa staan en neerkijken op zo’n krom bejaard omaatje met uitdunnend haar. Daarom moeten tweestaartjespruiken worden opgenomen in de basisverzekering. Oh ja, en kanker is ook erg.
De kracht van twee staartjes wordt onderschat. Een vrouw met twee staartjes ziet er bijna meisjesachtig uit. Mannen zullen geen argument meer hebben hun vrouw in te ruilen voor een lekker jong ding. Relaties en huwelijken blijven in stand. Kinderen groeien niet meer op met gescheiden ouders. De enige scheiding die we nog toestaan, is een scheiding in een damescoupe. Twee staartjes worden de hoeksteen in de samenleving. Raadselachtig dat dit geen speerpunt is in de kabinetsformatie. Het CDA is sowieso een groot voorstander van hoekstenen. De VVD kan een compromis sluiten met het PVV: “Goed, we verbieden de hoofddoeken, maar stellen twee staartjes verplicht. Dat een moslima haar hoofd moet bedekken, allah, maar dan wel met een tweestaartjespruik!” Een verordening tot tweestaartjeshaardracht voorkomt meteen de vreemde gewoonte van veel vrouwen om op een dag hun lange haren af te knippen. Gewoon, omdat ze in een gekke bui zijn, omdat ze een kind hebben uitgepoept of omdat ze een nieuwe start in hun leven maken.
Psychologisch doorredenerend hebben mannen met een tweestaartjesfetisj wellicht te maken met onderdrukte pedoseksuele gevoelens. Want wat is de volgende stap? Alle vrouwen in een schooluniform? Alle vrouwen moeten kniekousen dragen? Alle vrouwen op straat verplicht likkend aan een lolly? Anderzijds, als we deze gevoelens weten te kanaliseren dankzij het gebod op twee staartjes, zal de Rooms-katholieke kerk in de toekomst voor een groot deel van haar problemen af zijn. Trouwens, van onderdrukken is een volk nooit slechter geworden.
Tegenwoordig zijn Twitter en Facebook de manieren om een revolutie te ontketenen. Je maakt een groep aan, vervolgens is het met de armen over elkaar wachten op volgers. Het is een medium dat bij mij past, want diep in mij heeft altijd al een soort goeroe of messias gezeten. Twitter is voor mij geen optie, want ik bezit geen mobiele telefoon om berichten te plaatsen. Toeval wil dat ik vorige maand een Facebookpagina heb aangemaakt. Niet om in contact te komen met mensen die ik met een klik opeens vrienden mag noemen om daarmee volstrekt oninteressante informatie mee uit te wisselen. Wekelijks probeer ik naar Club Casablanca te luisteren op KinK FM. Dit lukt niet altijd, maar als Facebookvriend van Carlos Casablanca, kun je uitzendingen terug beluisteren. Ik heb nu dus een Facebookaccount met slechts één vriend: barman Carlos. Als ik toch een vriend moet hebben, dan is een barman geen slechte keuze. Vanaf mijn account schijnt het ook een eitje te zijn om een Tweestaartjesdag-groep (of een Pigtailsday-community) aan te maken.
We hebben al Rokjesdag, Dag van het Brood, Vergeet-me-niet-Dag, Dag van het Schaap. De Facebookgroep ‘1 augustus: Dag van de Twee Staartjes’ is bij deze aangemaakt. Ik roep iedereen op zich aan te melden, het Woord te verspreiden, maar bovenal naar de winkel te rennen of in de keukenla te kijken. Naast jouw identiteitsbewijs kun je voortaan niet meer over straat zonder twee elastiekjes op zak. Ben je een man en bezit je nog hoofdhaar? Schroom dan niet ook jouw haar met die twee elastiekjes te bundelen. Je zal onsterfelijk worden bij collega’s, familie, stamgasten en vooral bij alle vrouwen. Een echte man toont zijn kwetsbare kant. Een echte vrouw toont haar gespletenheid.
Vereeuwigd door Seco
|
|
|
|
Neuk!
Muziek/Concert
|
08 Juli 2010 | 21:14:47
|
(Bitterzoet, 4 juli 2010)
Als ik mijn huis verlaat en rechtsaf sla, bevind ik me in het Westerpark voor het podium waar Anouk vanavond zal optreden. Sla ik linksaf, sta ik in Bitterzoet alwaar Neuk! schijt gaat schoppen. Zelden is een keuze zo simpel. Links is waar de duim rechts zit. Links hangt de zwaarste bal in mijn klootzak. Met links veeg ik mijn reet af.
Half jaren negentig surfte Neuk! mee op de door Osdorp Posse veroorzaakte nederhopgolf. Denk dan niet aan zilt blauw zeewater. Denk eerder aan een riool waar een zwaar op de maag liggende mix van gal en stront doorheen spoelt. Nederhop is hard, rauw en bot. Neuk! sloopte de beats uit de nederhop en ramde er brute New Yorkse hardcore in. Spil zijn de twee frontmannen Het Beest en Maniak. Ze worden begeleid door een dertien in een dozijn metalbandje dat riff op riff stapelt. Simpel, banaal, maar dodelijk effectief.
Het Beest lijkt met zijn kale kop en bril met zwaar montuur op Eddie Hitler uit de onvolprezen Britse comedy Bottom. Maniak verbergt zijn gekwelde blik door zijn petje diep over zijn ogen te trekken. Ze hebben dan ook behoorlijk wat op hun lever. Een knuppel in de reet van de politie, fok de bloesjesmannen en de tering aan alle tot het huisvaderschap bekeerde punkers.
Er staan ongeveer veertig man met de armen over elkaar in Bitterzoet. Achteraf had ik dus met gemak een kaartje bij de kassa kunnen kopen. Aangezien ik altijd bang ben dat een concert uitverkoopt, haal ik mijn kaarten bij een voorverkoopadres. Echter, ik zag het niet zitten om bij een verkoper te vragen naar een kaartje voor het concert. “Wààr wilt u naartoe???”
“Uhhh... Neuk!...”
“Neuk, zoals in n-e-u-k???”
Mijn kaartje heb ik daarom maar via internet besteld. Wat dat betreft toonde mijn vader meer lef. Vijftien jaar geleden leverde ik mijn verlanglijstje bij hem in. Hij is naar de platenzaak gegaan en heeft toen gevraagd of ze Dopeheid Troef van Neuk! hadden. Teruggekeerd op kantoor haalde hij het boekje uit het cd-doosje. Hij en zijn collega’s hebben nog een hilarisch middagje gehad toen ze de teksten in het boekje analyseerden.
Het publiek is mat, doch Het Beest ziet er wel de lol wel van in: “Het lijkt hier wel godverdomme Shawn of the Dead! Hee, maar ik begrijp het wel. Jullie zijn over de dertig en hebben intussen kinderen!” De incidentele moshpit bestaat uit twee man, waarvan er eentje een welgeplaatste elleboog op de kaak krijgt en daarna bijna knock-out met zijn kop tegen het podium slaat. Na een uurtje rammen is Neuk! uitgebeukt. Aan een toegift doen ze niet. Het kan aan hun punkhouding liggen, maar ik vrees eerder dat ze vanwege de sfeer niet echt gemotiveerd zijn langer op het podium te staan.
Op de terugweg fiets ik over de Haarlemmerstraat. Het Westerpark loopt leeg. Opgepompte bloesjesmannen en zonnebanksnollen met een zwart tasje hangend op hun hol, zien er blij uit. Zij hebben blijkbaar van Anouk genoten en zo te zien was de sfeer in het publiek daar wel goed. Thuis ga ik tevergeefs op zoek naar prosecco en drink daarom maar een blik bruine bonen leeg. Tot de schijt mij doodt. Amen.
Vereeuwigd
door Seco
|
|
|
|
|
|
